Önce küçük bir alev...
Önceleri sadece içine çekersin, ne olduğunu ne olacağını umursamadan. Sana zarar verdiğini görmeden, sadece çekersin ve alev yanmaya devam eder. Senden bir şeyler çaldığını görmezsin. Yavaş yavaş zehirlenir ağır ağır çökersin ama alev hala yanmaktadır ve bu sana yeter.
Ne yaparsan yap alev yavaş yavaş sönmektedir. Artık yaptıkların alevi yanık tutmaya yetmez. Artık alev sönmeye mahkumdur. Ve söner...
"Bir alev daha yakamaz mıyım?" diye düşnürsün. Ama bilmezsin ki ne yakacak alevin vardır artık ne de alevi yanık tutmaya gücün...
Daimi karanlığa mahkum olmuşsundur artık...
3 yorum:
Bazı yanlışlar evrimi oluyor insanın, aynı şeyler yeşermiyor, yeşeremiyor.
Ne hayata ne insana güven kalıyor. Tahammülün,sabrın,gücün tükeniyor, tüketiliyor. Birisi birini yakıyor birşekilde şu hayatın içinde....
Süper ötesi olmuş. Şu ruh halime ne kadar uymuş. Etkilendim.
Onuncu Köyün Adamı-Mavi Tutku ,her şey eskiye döner bir gün,her şey unutulur.Unutulmayan ne kalmış ki dünyada.Daimi karanlık diye bir şey olması mümkün değil.Hayatınızı aydınlatacak güneşiniz yanı başınzıdadır bir bakarsınız,eskisi yıldız gibi sönük kalır yanında ;)Etkilenmenize sevindim yine de ;)
Daha fazla aydınlatacak yıldız düşünemiyorum bile.. Umarım vardır.. Gözlerini alan en güzel ışıklı yıldızdan daimi aydınlık kesermi hiç...
Böyle ışıklar kimlere düşünüyor ne saçma bir hayat bu ya.. Ama belkide ben kendimi o tür hak etmediğini düşündüğüm insanlara kıyasla bir halt sanıyorda olabilirim tabiki.
Yorum Gönder